| Patron szkoły
 Jan
Paweł II (łac. Joannes Paulus II) właściwie Karol Józef Wojtyła.
Urodzony 18 maja 1920 roku w Wadowicach. Głową kościoła rzymskokatolickiego
został w 1978 roku, był pierwszym od 455 lat papieżem nie pochodzącym
z Włoch.
Od 14 marca 2004 roku pontyfikat Jana Pawła II jest uznawany za
najdłuższy, po pontyfikacie Świętego Piotra oraz bł. Piusa IX. Długość
jego pontyfikatu podkreśla także kontrast z papiestwem jego poprzednika
- Jana Pawła I, który papieżem był jedynie 33 dni.
Osobistym sekretarzem Jana Pawła II był arcybiskup Stanisław Dziwisz.
Życie przed wyborem na papieża
Karol Józef Wojtyła urodził się w Wadowicach jako drugi syn Karola
Wojtyły seniora i Emilii z Kaczorowskich. Ochrzczony został dnia
20 czerwca 1920 roku. Rodzina Wojtyłów żyła skromnie. Jedynym źródłem
utrzymania była pensja ojca - urzędnika w Powiatowej Komendzie Uzupełnień.
Matka pracowała dorywczo jako szwaczka. Edmund, brat Karola, po
ukończeniu wadowickiego gimnazjum studiował medycynę w Krakowie.
W dzieciństwie Karola nazywano najczęściej zdrobnieniem imienia
- Lolek. Był chłopcem bardzo utalentowanym i usportowionym. Regularnie
grał w piłkę nożną oraz jeździł na nartach. Bardzo ważnym elementem
życia Karola były wycieczki krajoznawcze, a także spacery po okolicy
Wadowic. W większości wycieczek towarzyszył mu ojciec.
Jego matka umarła 13 kwietnia 1929 roku w wieku 45 lat na zapalenie
serca i nerek. Trzy lata później w 1932 zmarł na szkarlatynę w wieku
26 lat brat Karola. Chorobą zaraził się od swojej pacjentki w szpitalu
w Bielsku.
W roku 1930 Karol Wojtyła został przyjęty do Państwowego Gimnazjum
Męskiego im. Marcina Wadowity w Wadowicach. Nie miał żadnych problemów
z nauką. Już w tym wieku, według tego co mówili jego księża katecheci,
wyróżniała go także ogromna wiara. Podczas nauki w gimnazjum Karol
zainteresował się teatrem - występował w przedstawieniach kółka
teatralnego stworzonego przez polonistów z gimnazjów: żeńskiego
i męskiego.
14 maja 1938 Karol Wojtyła zakończył naukę w gimnazjum, otrzymując
świadectwo maturalne z oceną celującą, która umożliwiała podjęcie
studiów na większości uczelni bez egzaminów wstępnych. Karol Wojtyła
wybrał studia polonistyczne na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu
Jagiellońskiego. Studia rozpoczął w październiku 1938 roku.
W pierwszym roku studiów Karol przeprowadził się wraz z ojcem do
rodzinnego domu matki przy ul. Tynieckiej w Krakowie. Okres od października
1938 do lutego 1941 roku to okres wytężonej nauki Karola na studiach,
spotkań grupy literackiej, a także tworzenia własnej poezji. Dnia
18 lutego 1941 roku nastąpiła śmierć ojca Karola, poprzedzona długą
chorobą.
Wojna odebrała Karolowi możliwość kontynuowania studiów, po śmierci
ojca zatrudnił się więc w zakładach chemicznych Solvay w Borku Fałęckim.
W tym okresie Karol związał się też z organizacją podziemną "Unia",
powiązaną ze środowiskiem katolickim, która starała się między innymi
ochraniać zagrożonych Żydów.
Na jesieni roku 1941 Karol wraz z przyjaciółmi założył Teatr Rapsodyczny,
który swoje pierwsze przedstawienie wystawił 1 listopada 1941. Rozstanie
Wojtyły z teatrem nastąpiło nagle w roku 1943, gdy postanowił on
studiować teologię i wstąpił do tajnego Metropolitalnego Seminarium
Duchownego w Krakowie oraz rozpoczął w konspiracji studia na Wydziale
Teologii Uniwersytetu Jagiellońskiego. W okresie od kwietnia 1945
do sierpnia 1946 roku Karol Wojtyła pracował na uczelni jako asystent
i prowadził seminaria z historii dogmatu.
 1
listopada 1946 roku kardynał Adam Stefan Sapieha wyświęcił Karola
Wojtyłę na księdza, 2 listopada neoprezbiter odprawił Mszę św. prymicyjną
w Krypcie św. Leonarda na Wawelu. 15 listopada Karol Wojtyła wyjechał
do Rzymu, aby kontynuować studia na uczelni Instituto Internazionale
Angelicum (teraz Papieski Uniwersytet w Rzymie). W 1948 roku ukończył
studia - jednak z powodu braku funduszy na wydanie pracy doktorskiej
drukiem nie uzyskał tytułu doktora. Tytuł ten został mu przyznany
dopiero w Polsce.
Karol Wojtyła został skierowany do pracy na parafii Niegowić na
okres 7 miesięcy. Od tej parafii rozpoczął się dla Wojtyły okres
wycieczek i podróży z młodymi ludźmi po Polsce. Zawsze w wolnym
czasie starał się przyszły papież być z młodzieżą wśród natury.
W marcu 1949 roku Karol Wojtyła został przeniesiony na parafię św.
Floriana w Krakowie. Tam też założył mieszany chór gregoriański.
Dalej trwały jego częste wycieczki z młodzieżą. Podczas ich trwania,
aby zmylić ówczesną milicję, Wojtyła nie nosił sutanny oraz kazał
nazywać się "Wujkiem".
Po śmierci w roku 1951 kardynała Sapiehy Karol Wojtyła został skierowany
na urlop w celu ukończenia pracy habilitacyjnej. W tym okresie dużo
uwagi poświęcił także pracy publicystycznej. Pisał wiele m.in. na
temat chrześcijańskiej etyki seksualizmu. Dnia 12 grudnia 1953 jego
praca "Ocena możliwości oparcia etyki chrześcijańskiej na założeniach
systemu Maxa Schelera" została przyjęta jednogłośnie przez
Radę Wydziału Teologicznego UJ, jednak Wojtyła nie uzyskał habilitacji
z powodu odmowy Ministerstwa Oświaty.
Karol Wojtyła powrócił do przerwanych obowiązków. Wykładał m.in.
w seminariach diecezji: krakowskiej, katowickiej i częstochowskiej
(mieściły się one wszystkie w Krakowie) oraz na Katolickim Uniwersytecie
Lubelskim. Jego wykłady obejmowały głównie teologię moralną i etykę
małżeńską.
W roku 1958 Karol Wojtyła został mianowany biskupem tytularnym
Ombrii, a także biskupem pomocniczym Krakowa. W 1962 roku został
krajowym duszpasterzem środowisk twórczych i inteligencji. Na okres
biskupstwa Karola Wojtyły przypadły także obrady Soboru Watykańskiego
II, w których aktywnie uczestniczył. Już w tym okresie Karol Wojtyła
bardzo dużo czasu poświęcał na podróże zagraniczne w celach ewangelizacyjnych
i religijnych.
30 grudnia 1963 roku Karol Wojtyła został mianowany arcybiskupem
metropolitą krakowskim. W roku 1967 otrzymał tytuł kardynała, a
jego kościołem tytularnym stał się kościół św. Cezarego Męczennika.
Konklawe
 Po
śmierci Jana Pawła I 29 września 1978 roku rozpoczęły się przygotowania
do drugiego już konklawe w tym roku. Rozpoczęło się ono 14 października,
uczestniczyło w nim 111 kardynałów, między nimi Wojtyła. Najbardziej
prawdopodobnymi kandydatami do papiestwa byli: Giuseppe Siri, Giovanni
Benelli oraz Sebastiano Baggio.
Odbyło się 8 głosowań. Podczas ostatniego, mającego miejsce o godz.
17 w poniedziałek 16 października, Karol Wojtyła uzyskał 94 głosy,
co było liczbą dużo większą niż wymagane minimum. Wojtyła, zapytany
czy zgadza się z wyborem kolegium kardynalskiego odpowiedział twierdząco.
Przybrał wtedy imię Jana Pawła II.
O godz 18:44 nastąpiło oficjalne ogłoszenie wiernym rezultatów
konklawe. Kardynał Pericle Felici przedstawił je zwyczajową formułą:
(Zwiastuję Wam radość wielką). Annuntio vobis gaudium magnum - Habemus
Papam: - (mamy Papieża!) - Eminentissimum ac Reverentissimum Domimum,
Domimum..., a następnie przedstawił nowego papieża: Carolum Sanctae
Romanae Ecclesiae Cardinalem Wojtyla qui sibi nomen imposuit Ioannem
Paulum Secundum!. Jan Paweł II powiedział wtedy do tłumów: Najwybitniejsi
kardynałowie powołali nowego biskupa Rzymu. Powołali go z dalekiego
kraju, z dalekiego, ale jednocześnie jakże bliskiego poprzez komunię
w chrześcijańskiej wierze i tradycji (...). Nie wiem, czy będę umiał
dobrze wysłowić się w waszym... naszym języku włoskim. Gdybym się
pomylił, poprawcie mnie.
Wykładniki pontyfikatu
Papież - Polak
 Jan
Paweł II jest pierwszym papieżem z Polski, jak również pierwszym
po ponad 450 latach biskupem Rzymu, nie będącym Włochem. Wybór na
głowę Kościoła osoby z kraju socjalistycznego wpłynął znacząco na
wydarzenia w Europie wschodniej i Azji w latach 80-tych XX wieku.
Zamach na Jana Pawła II
W dniu 13 maja 1981, podczas audiencji generalnej na Placu św.
Piotra w Rzymie o godzinie 17:19, Jan Paweł II został postrzelony
przez tureckiego zamachowca Mehmeta Ali Agcę w brzuch oraz rękę.
Ranny papież osunął się w ramiona stojącego za nim sekretarza Dziwisza.
Ochrona przewiozła Jana Pawła II do kliniki Gemelli, gdzie papieża
poddano bardzo ciężkiej sześciogodzinnej operacji. Do pełni zdrowia
jednak nigdy nie wrócił. Papież wierzył, że swoje ocalenie zawdzięczał
wstawiennictwu Matki Bożej. Wyraził to słowami: Jedna ręka strzelała
a inna kierowała kulę.
Wierni dostrzegli pewien związek. Zamach miał miejsce 13 maja podobnie
jak pierwsze objawienie Matki Boskiej w Fatimie w roku 1917. Jan
Paweł II spędził na rehabilitacji w szpitalu 22 dni. Potem wielokrotnie
cierpiał z powodu różnorodnych dolegliwości będących następstwem
postrzału. Papież nigdy nie ukrywał swoich niedomagań przed wiernymi
ukazując wszystkim oblicze zwykłego człowieka poddanego cierpieniu.
W marcu 2006 komisja śledcza włoskiego parlamentu powołana dla
ustalenia odpowiedzialności obywateli włoskich podejrzanych o współpracę
z KGB, ustaliła bezsprzecznie, że rozkaz zabicia papieża wydał osobiście
I sekretarz KC KPZR Leonid Breżniew, a zatwierdziło Biuro Polityczne
m. in. Michaił Gorbaczow. Ali Agca działał na zlecenie bułgarskiej
służby bezpieczeństwa, której działania miało inspirować radzieckie
KGB. Badania archiwów ujawniły, że istniała szansa na udaremnienie
zamachu. Niestety sygnały ostrzegawcze przekazane przez amerykańską
CIA zostały zlekceważone. Po zamachu otoczenie papieża wprowadziło
specjalne środki bezpieczeństwa (m. in. papamobile został odpowiednio
opancerzony).
Podróże
Charakterystycznym elementem pontyfikatu Jana Pawła II są liczne
podróże zagraniczne. W wielu z miejsc, które odwiedził Jan Paweł
II, nigdy przedtem nie postawił stopy żaden papież. Był m.in. pierwszym
papieżem, który odwiedził Wielką Brytanię, zdominowaną przez kościół
anglikański. Bardzo często odwiedzał on miejsca kultu Matki Boskiej:
Fatimę w Portugalii, Częstochowę w Polsce, Lourdes we Francji czy
Knock w Irlandii. Często podróżował też do krajów, w których chrześcijanie
stanowią mniejszość.
Zmiany ceremoniału
 Jan
Paweł II najbardziej znany jest z ogromnych zmian które dokonały
się dzięki niemu w Watykanie, a także w postrzeganiu osoby papieża
przez społeczność zarówno katolicką jak i pozostałych chrześcijan
oraz wyznawców innych religii. Z najbardziej charakterystycznych
dla niego rzeczy i czynności, które nie zdarzały się podczas pontyfikatów
innych papieży można wymienić: liczne pielgrzymki zagraniczne, odwiedziny
w świątyniach wyznań niekatolickich, czy nawet niechrześcijańskich,
spotkania prywatne z wiernymi, mieszanie się z tłumem w trakcie
pielgrzymek, żarty i bezpośredniość w kontaktach z ludźmi. Poprzedni
papieże starali się wyznaczyć wyraźną granicę pomiędzy głową Kościoła
a wiernymi. Jan Paweł II postanowił zatrzeć jakiekolwiek bariery.
Choroba i śmierć
Jan Paweł II od początku lat 90. cierpiał na postępującą chorobę
Parkinsona. Mimo licznych spekulacji i sugestii ustąpienia z funkcji,
które nasilały się w mediach zwłaszcza podczas kolejnych pobytów
papieża w szpitalu, pełnił ją aż do śmierci. Jego długoletnie zmagania
z chorobą i starością były osobistym przykładem głoszonych na ten
temat poglądów, w których podkreślał godność ludzkiego cierpienia
i odnosił je do męki Chrystusa. 13 maja 1992 papież ustanowił nawet
Światowy Dzień Chorego.
Nagłe pogorszenie stanu zdrowia papieża zapoczątkowane było grypą
oraz zabiegiem tracheotomii. Zmarł 2 kwietnia 2005 po zakończeniu
Apelu Jasnogórskiego, w pierwszą sobotę miesiąca i wigilię Święta
Miłosierdzia Bożego, w 9665. dniu swojego pontyfikatu. W ciągu ostatnich
dwóch dni życia nieustannie towarzyszyli mu wierni z całego świata,
śledząc na bieżąco wiadomości dochodzące z Watykanu.
W czwartek 31 marca tuż po godzinie 11, gdy Jan Paweł II udał się
do swej prywatnej kaplicy, doznał silnych dreszczy, po których dostał
temperatury 39,6 stopnia. Był to początek ciężkiego szoku septycznego
połączonego z zapaścią sercowo-naczyniową. Wywołała je infekcja
dróg moczowych w osłabionym chorobą Parkinsona i niewydolnością
oddechową organizmie.
Uszanowano wolę papieża, który chciał pozostać w domu. Podczas
mszy przy jego łożu, którą Jan Paweł II koncelebrował z przymkniętymi
oczyma, kardynał Marian Jaworski udzielił mu namaszczenia chorych.
2 kwietnia, w dniu śmierci, o godzinie 7.30 rano, papież zaczął
tracić przytomność, a późnym porankiem przyjął jeszcze watykańskiego
sekretarza stanu kardynała Angelo Sodano. Później tego samego dnia
doszło do gwałtownego wzrostu temperatury. Około godziny 15.30 bardzo
słabym głosem papież powiedział: "Pozwólcie mi iść do domu
Ojca". O godzinie 19 wszedł w stan śpiączki, a monitor wykazał
postępujący zanik funkcji życiowych. Osobisty papieski lekarz Renato
Buzzonetti stwierdził śmierć Jana Pawła II o godzinie 21.37.
7 kwietnia 2005 został opublikowany testament Jana Pawła II.
Pogrzeb
 Pogrzeb
Jana Pawła II odbył się w piątek 8 kwietnia 2005 r. Trumnę z prostych
desek z drewna cyprysowego (symbolu nieśmiertelności) ustawiono
wprost na rozłożonym na bruku placu św. Piotra dywanie. Mszy świętej
koncelebrowanej przez kolegium kardynalskie i patriarchów katolickich
Kościołów wschodnich przewodniczył dziekan kolegium, kardynał Joseph
Ratzinger (jedenaście dni później wybrano go na nowego papieża -
Benedykta XVI). Uczestniczyło w niej na placu św. Piotra ok. 300
tysięcy wiernych oraz 200 prezydentów i premierów, a także przedstawiciele
wszystkich wyznań świata, w tym duchowni islamscy i żydowscy. Wielu
zgromadzonych na uroczystości ludzi miało ze sobą transparenty z
włoskim napisem santo subito ("święty natychmiast"). W
całym Rzymie przed ekranami rozstawionymi w wielu miejscach miasta
zgromadziło się 5 mln. ludzi, w tym ok. 1,5 mln. Polaków.
Po zakończeniu nabożeństwa żałobnego, w asyście tylko duchownych
z najbliższego otoczenia, papież został pochowany w podziemiach
bazyliki św. Piotra na Watykanie, w krypcie Jana XXIII, beatyfikowanego
w 2000 roku. Prosty grobowiec o głębokości 1,7 m, przykryty marmurową
płytą z napisem "Ioannes Paulus II 1920-2005", jest spełnieniem
zapisu z testamentu, który mówił o "prostym grobie w ziemi".
Grobowiec Jana Pawła II znajduje w krypcie w pobliżu miejsca, gdzie
według tradycji znajduje się grobowiec św. Piotra.
 Procesji
z trumną przewodniczył kardynał kamerling, Eduardo Martinez Somalo.
W Grotach Watykańskich trumnę złożono w drugiej, cynkowej, którą
szczelnie zalutowano, a tę w trzeciej, wykonanej z drewna orzechowego.
Do trumny został włożony woreczek z medalami wybitymi w czasie pontyfikatu
Jana Pawła II oraz umieszczony w ołowianym pojemniku akt, który
zawiera najważniejsze fakty z okresu jego pontyfikatu. Trumny zostały
opatrzone watykańskimi pieczęciami. W złożeniu trumny uczestniczyli
jedynie najbliżsi współpracownicy papieża, arcybiskupi Stanisław
Dziwisz i Piero Marini.
Jan Paweł Wielki
Po śmierci papieża, wielu duchownych przedstawicieli Watykanu,
a także wielu wiernych oraz w mass mediach zaczęto dodawać mu nowy
przydomek nazywając go Janem Pawłem Wielkim. Tylko trzech papieży
w historii Kościoła katolickiego nosiło taki przydomek (Papież Leon
I, Mikołaj I i Grzegorz I).
Przydomek ten pojawił się po raz pierwszy w homilii wygłoszonej
przez kardynała Angelo Sodano w czasie żałobnej mszy na placu św.
Piotra w niedzielę 3 kwietnia 2005 (nazajutrz po śmierci Jana Pawła
II) oraz w publikacjach Tygodnika Powszechnego. Również nowy papież,
Benedykt XVI, rozpoczął swoje wystąpienie od słów: "Po wielkim
papieżu Janie Pawle II...". Wyraz temu daje często, kiedy wspomina
swojego poprzednika.
Beatyfikacja
13 maja 2005 papież Benedykt XVI zezwolił na natychmiastowe rozpoczęcie
procesu beatyfikacyjnego Jana Pawła II, udzielając dyspensy od pięcioletniego
okresu oczekiwania od śmierci kandydata, jaki jest wymagany przez
prawo kanoniczne. Od momentu zezwolenia na rozpoczęcie procesu beatyfikacyjnego
Janowi Pawłowi II przysługuje tytuł Sługi Bożego. Formalne proces
rozpoczął się 28 czerwca 2005 kiedy zaprzysiężeni zostali członkowie
trybunału beatyfikacyjnego. Postulatorem procesu został polski ksiądz
Sławomir Oder.
Źródło: http://pl.wikipedia.org
, http://papiez.zhp.pl
|
